Bozokspor, ligin ikinci yarısına galibiyetle başladı. Genç, kısıtlı imkânlarla kurulmuş bir kadro sahada canını dişine takarak mücadele ediyor. Ancak asıl soru şu:
Bu çocuklar sahada savaşırken, bu şehrin imkanı olanları nerede?
Bozokspor bugün ayakta duruyorsa, bu büyük bütçeler sayesinde değil; yürek sayesinde ayakta duruyor. Primini bilmeyen ama yine de formasını ıslatana kadar mücadele eden genç futbolcular sayesinde… Bu tablo bir başarı hikayesi mi, yoksa acı bir gerçeğin fotoğrafı mı, karar sizin.
Evet, destek verenler var. Başta Valimiz olmak üzere, kulübün elinden tutan bazı iş insanları ve omuz veren Taraftarı bu şehrin alnının akıdır. Ancak bu destekler yeterli değil ve daha da önemlisi sürdürülebilir olması gereklidir.
Şunu sormak zorundayız:
Bu şehirde sadece başarı gelince mi Bozoksporumuz hatırlanacak?
Şampiyonluk yolunda prim dağıtmak çok mu zor gün bugün destek olmaktır.
Sivil toplum kuruluşlarına açıkça sesleniyorum:
Yıl boyunca poz verenler, iş Bozokspor’a gelince neden suskun? Bir FORMA almak bu kadar mı zor? Bir destek açıklaması yapmak bu kadar mı ağır?
Damlaya damlaya göl olur denir ama damla yoksa göl de olmaz. Şu an Bozokspor’un ateşi yanıyor; ama herkes uzaktan izliyor. Sonra o ateş sönünce mi “Nerede yanlış yaptık?” diyeceğiz?
Milletvekillerimiz elinden geleni yapıyor, ilçe belediye başkanlarına da sözümüz var. Bu takım hatırlanacak bir vitrin süsü değildir. Bozokspor, bu şehrin gençlerinin hayalidir. Forma almak, sponsorluk vermek, kalıcı destek sağlamak görev değilse nedir?
Buradan net konuşuyorum:
Bu takım başarısız olursa sorumlusu sahadaki gençler olmayacak. Sorumlusu, susanlar, görmezden gelenler, “biri destek olur” deyip kenara çekilenler olacak.
Bozokspor sahipsiz değil.
Ama sahip çıkılmadığı çok açık.
Bugün destek olmayanlar, yarın başarı gelirse ön sıraya geçmesin. Bu şehir artık samimiyet görmek istiyor. Ya bu takımın yanında olursunuz ya da en azından başarıyı sahiplenmeye kalkmazsınız.
Son sözüm sert ama gerçek:
Bozokspor’un ihtiyacı alkış değil, omuzdur.
Omuz omuz verilmezse, bu vebal herkesin üzerinde kalır. BENDEN BUKADAR DİYECEKLERİM
TOPU TAÇA ATMAYALIM takıma daha çok sahip çıkalım
KALIN SAĞLICAKLA...