Bize has bir şey olsa gerek.
Alışkanlıkta olabilir.
Dünyanın ‘kendi’ çevresinde dönmesini isteyenlerin.
Toplumsal yaşam içerisinde ‘kaybediş’lerini görmekte zor olmasa gerek...
Dünü unutup.
Geldiği noktayı bırakıp.
Havada gezenlerde.
Bugün ‘silin’menin ucundalar.
Kim bilir?
Farkındadırlar.
Ama.
Ego işte.
Kibir.
Bencillik.
*
Yozgat neden böyle?
Yıllardır tartışılır.
Çözüm bulmak için değil ha...
Laf olsun.
Ses çıksın diye.
Yoksa.
Herkes halinden memnun.
Menfaat.
Çıkar.
Kişisel gelişim.
Yandaşçılık.
Yalakalık.
Gerisi hikaye.
*
‘Ağır’lama dedik.
Merak ediyorsunuz.
Mesele belli iken.
Ağırlama konusu önemli mi?
Değil.
Genel algı ‘güç’ odaklı olduğundan.
Menfaate dayalı anlayışın hakim kılınıp.
Toplumsal beklentiler ‘ağır’lama ile geçiştiriliyor.
Yiyelim.
İçelim.
Birbirimizi övelim.
Yeter mi?
Yeter.
*
Siyaset.
Bürokrasi.
STK.
Kanıksanmış bir şekilde.
Gelinen nokta ‘abi’ diyerek.
Sonuca varılıyor.
*
Eş, dost, akraba.
Ahbap çavuş ilişkisi.
Fırsat bulundu mu?
Değil ihtiyacı olan.
Yandaş malı götürüyor.
‘Üslup’ kılıfıyla.
Çözüme varılıyor.
İyi mi?
*
Saygı, sevgi denen unsur.
Çıkar ilişkisine dayanıp.
Menfaate geldiğinde.
Dünyanın bir ucunda da olsanız.
‘Ağır’lama ile bitiriliyor.
Yalan, yanlış.
Aslı olmayan.
Getirisi bulunmayan.
Bilgi ve dökümanlarla.
Proje kafasıyla.
Toplum ‘hiç’ ediliyor.
*
Bizde bu ‘ağır’lama hakim oldukça.
Yandaş odaklı çalıştıkça.
Bürokrasileşen siyasi.
Siyasileşen bürokrasi.
Yer aldıkça.
‘Ağır’lama kültürü hiç bitmeyecek.
*
Siyasette de farklı değil...
Anlatabildim mi?