Yozgatlı çalışanları ve şirket sahiplerini yakından ilgilendiren emsal karar, belgelerin hukuki niteliğini tayin ederken şekilciliğin değil, içerik bütünlüğünün baz alınacağını kanıtladı.
250 Bin Liralık Vaat Mahkemelik Oldu
Dava dosyasına yansıyan bilgilere göre, bir fabrikada usta olarak çalışan işçi ile işveren arasında belirsiz süreli bir anlaşma sağlandı. Bu kontrat kapsamında, çalışana hak ettiği maaşın haricinde 250 bin TL tutarında bir hizmet bedeli ödenmesi kararlaştırıldı. Ödemenin ise nakit olarak değil, sözleşmede konumu belirtilen bir gayrimenkulün mülkiyet devri şeklinde yapılması hususunda mutabakata varıldı. Ancak işveren taahhüdünü yerine getirmeyince işçi alacağını tahsil etmek amacıyla dava açtı. Şirket tarafı ise çok sayfalı sözleşme metninin her yaprağında yetkili imzası ve şirket kaşesi yer almadığı için gayrimenkul satış vaadinin yasal olarak kendilerini bağlamadığını öne sürdü.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Son Sözü Söyledi
• İlk kademe mahkemesi ve istinaf dairesi, işçi davasını sözleşmenin ara sayfalarında kaşe eksikliği nedeniyle reddetti.
• Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, temyiz incelemesinde farklı bir karar verdi.
• Yargıtay, belgenin sayfaları ardışık ise, evrakın bir bütün olarak kabul edilmesi gerektiğini belirtti.
• Kararın gerekçesinde, son sayfadaki kaşenin tüm sözleşme maddelerini geçerli kıldığı ifade edildi.
• Yargıtay’ın kararı, alt mahkemelerin ret kararlarını oy birliğiyle bozdu.