Yozgat’ın ilk karı lapa lapa yağarken;
İçimden mırıldandığım parçadan esinlendim sanırım..
Öyle bir geçer zaman ki…
Zamanın hızına..
Akışına..
Değişimine…
Yenilenmesine..
Yetişemez olduk..
Akıp giderken zaman, tutamamaksa en zoru.
*   *   *
Peki geçip giden sadece zaman mı?
Bizler de değişmedik mi?
İnsanlar..
İnsanlık..
Doğa..
Yaşam..
Yaşantı..
Değişti.
Değiştik!..
Şartlar..
Durumlar..
Hayatlar..
Düşünceler..
Menfaatler.. menfaatler.. menfaatler..
Eskisi gibi değiliz artık.
Ne biz, ne de içinde bulunduğumuz zaman..
Masumluklarımız..
Saf..
Tertemiz..
Kirlenmemiş duygularımız yok artık.
Hayat insanları kötüleştirdi..
Bencilleştirdi..
Vefasızlaştırdı…
*   *   *
Kimse kimseyi umursamaz oldu artık,
Çıkarları kadar yanında insanlar,
Menfaatleri kadar seninleler.
Akrabalık bağlarımız bile koptu.
Temelinde insanlık olan;
Yardımseverlik..
Hatır sayarlık..
Hoşgörülülük..
Saygı..
Merhamet..
İyi niyet duygularımızı bir bir yitirdik..
Güvenmez oldu artık insanlar birbirlerine..
Kimse kimseyi çekemez oldu..
Kimse kimsenin iyi olmasını, bir yerlere gelmesini, başarısını, istemez oldu..
*   *   *
En önemlisi de iyi yürekli olmayı yitirdik..
Yitirmeye de devam ediyoruz..
Günümüzde herkes sabırsız..
Vefasız..
Vurdumduymaz..
Artık iyi insanlara bile şüpheli bakıyoruz..
Kim samimi , kim değil çözemiyoruz..
Samimiyetsiz insanlar..
İyi sandığınız birden kötü oluveriyor..
İşin özü yalnızlaşıyoruz…
Uzaklaşıyoruz…
Soğuyoruz..
Hayattan da insanlardan da..
Yine de iyi olmak, iyi kalabilmek temennisiyle..
Geçen sadece zaman olsun..
İnsanlık..
İyilik..
Hep kalsın!..
La Edri'nin de dediği gibi; "Doğarken zaten insanız, mühim olan ölmeden insan kalmak."